loader image

“Beste Esther, Zie je dit bedje? Het wordt niet tot nauwelijks gebruikt en daar zouden we graag verandering in brengen.”
Het zijn de eerste zinnen uit een mailtje dat ik kreeg van de ouders van Jelte. Hij is negen weken oud en slaapt alleen goed in de armen van zijn ouders, zonder die armen gaat hij huilen.
Echt heel hard huilen en zijn ouders weten het dan niet meer;
WEL OF NIET LATEN HUILEN?

Ik mail ze het vragenformulier en leg ze vast uit dat Jelte te jong is om te begrijpen waarvoor dat bedje is bedoeld. Hij leeft nog op basis van reflexen, zijn lijfje bepaald wat hij doet en nodig heeft. Hij kan zichzelf niet kalmerend toespreken, hij kan nog geen verband leggen tussen dit mooie bedje en uitgerust wakker worden.

Zijn referentiekader is de buik van moeder, waar het heel fijn was. Als hij ” echt heel hard huilt” is hij echt heel erg ongelukkig, wil hij het liefst terug in die buik. Dat kan niet, maar als ouders bieden jullie het “second best”,namelijk jullie warme omhullende armen met zeer waarschijnlijk wiegende bewegingen.

Kunst is om jullie “armen” af te bouwen en het bedje te introduceren. Bij veel baby’s gaat dit vanzelf, maar sommige moeten een beetje worden geholpen.
Door het formulier in te vullen, kom ik meer over Jelte te weten. Wat vind hij lekker? Bij jullie thuis gaan we in gesprek over jullie manier van “opvoeden” en hoe voor jullie de perfecte situatie eruit ziet. Met mijn kennis over het babylijfje komen we dan tot een plan om hem ZONDER ECHT HEEL HARD HUILEN te leren slapen in dat mooie bedje.

Tot slot, klinkt misschien raar, maar het zou echt heel mooi zijn als Jelte op jullie armen slaapt, als ik kom. Dan kan ik zijn bedje nog even KORT opmaken, zodat hij een heerlijk veilig gevoel van druk onder zijn voetjes kan ervaren, net als zijn moeders buik 😉