loader image
Tepel speen verwarring

Tepel speen verwarring

Ik leg de telefoon net weer neer en vergeet haar zelfs te bedanken voor de inspiratie. Een moeder van een vier weken oude zoon belde net. Ze was bij de verloskundige geweest en die had haar verteld over de babyverpleegkundige. Ze heeft een kleine vraag voor mij, of het schikt? Natuurlijk, kom maar op!, antwoord ik. Mag ze haar zoon nu wel of geen speen geven op deze leeftijd. Hij huilt zoveel en het sabbelen op moeders vinger vind hij wel fijn, maar deze moeder in kwestie bekend toch liever haar eigen beide handen vrij te hebben. Ik val in herhaling en zeg haar voor de tweede keer in korte tijd; Natuurlijk.
Maar de tepel-speenverwarring dan?, vraagt ze. Ik leg haar uit zuigen op een speen is iets heel anders dan zuigen aan de borst.

Pre-logopedisten noemen zuigen op een speen niet voor niets: niet voedend zuigen (NVZ). Als je heel nauwkeurig gaat observeren, zie je dat een baby die zuigt op een speen, eigen duim of zelfs op zijn moeders wijsvinger gekenmerkt wordt door 4-6 korte zuigbewegingen. En dat na deze reeks lang niet altijd een slikbeweging volgt. Wel als er bijvoorbeeld speeksel moet worden doorgeslikt.

Bij voedend zuigen ziet het er op “microniveau” dan ook heel anders uit. Om te beginnen bij de duur; een zuigmoment aan de borst duurt twee keer zo lang als een zuigmoment op de speen of vinger. We hebben het dan gemiddeld over een seconde. En zo een zuigmoment wordt altijd gevolgd door een slikbeweging. Deze voedende zuigbewegingen zijn ook heel ritmisch: zuigen, ademhalen, slikken, zuigen,ademhalen en slikken enzovoort.
Als dat niet zo is, verslikt het kind zich vaak en is meekijken door een professional zeer gewenst.

Voeden gaat goed, bekend deze moeder. Nou, geef hem dan maar lekker een speen, vertrouw ik haar toe. Bij voorkeur na het voeden, dan is hij lekker wakker, heeft zijn buikje vol en dat is het beste moment om kennis te maken met iets nieuws. En als ik dan ook nog ongevraagd advies mag geven, leen of koop een draagdoek, dan heb je helemaal je handen vrij 😉

Vitamine D vergeten stel jezelf gerust

Vitamine D vergeten stel jezelf gerust

Vriendin S:”Weet je wat je moet doen? Je moet die geruststellende tips over het vergeten van de vitamine D op je weblog en facebook zetten”.
Esther: “Ik weet het niet. Ik denk dat het niet zo professioneel staat. Het tekort aan Vitamine D onder jonge kinderen in Nederland is wel een serieus probleem”.
Vriendin S: “Als je het wel doet is er toch weer even aandacht voor”. “Desnoods zet je het tussen haakjes”
Esther: “haha, nou ik zal erover nadenken”

Ze heeft haar zin gekregen, maar dan wel tussen haakjes.

(Vitamine D is een van de vier vet-oplosbare vitamines en speelt een grote rol bij de opname van Calcium voor sterke botten en sterke tanden. Een klein kind groeit snel en heeft daarom een grotere behoefte aan calcium.
Alle kinderen moeten -tot de leeftijd van vijf jaar- deze vitamine extra krijgen, zelfs bij een gezond voedingspatroon.
Maar dit vergeten we natuurlijk allemaal wel eens. En daar voelen we ons dan ook weer schuldig over.
Dus hierbij wat geruststellende informatie om je minder schuldig te voelen.
– Vitamine D is een van de weinige vitamines die ons lichaam zelf kan maken onder invloed van zonlicht.
– Je lichaam kan deze vitamine ook opslaan en bij verhitting van vetten met vitamine D blijft deze stof behouden.
– Vitamine D zit vooral in vette vis, dus voor vanavond heb je gelijk een menusuggestie. En mocht je geen tijd hebben om langs een viskraam te rijden, geef ze dan een groter stuk vlees of kook een eitje voor de lunch, die zijn ook heel rijk aan vitamine D.
– Smeer de boterhammetjes wat dikker met boter, maar dan weer niet met roomboter. Aan margarines&halvarines is extra Vitamine D toegevoegd, roomboter heeft veel minder vitamine D in dezelfde hoeveelheid.
-Blijf je het geven van vitamine D vergeten en is je kind nog niet oud genoeg om jou eraan te herinneren? Zoek dan een vrouwelijke oppas die 50+ is. Zij moeten namelijk ook dagelijks vitamine D gebruiken, dus dat kun je dan gelijk opnemen in de “secundaire arbeidsvoorwaarden”)