loader image

Ik leg de telefoon net weer neer en vergeet haar zelfs te bedanken voor de inspiratie. Een moeder van een vier weken oude zoon belde net. Ze was bij de verloskundige geweest en die had haar verteld over de babyverpleegkundige. Ze heeft een kleine vraag voor mij, of het schikt? Natuurlijk, kom maar op!, antwoord ik. Mag ze haar zoon nu wel of geen speen geven op deze leeftijd. Hij huilt zoveel en het sabbelen op moeders vinger vind hij wel fijn, maar deze moeder in kwestie bekend toch liever haar eigen beide handen vrij te hebben. Ik val in herhaling en zeg haar voor de tweede keer in korte tijd; Natuurlijk.
Maar de tepel-speenverwarring dan?, vraagt ze. Ik leg haar uit zuigen op een speen is iets heel anders dan zuigen aan de borst.

Pre-logopedisten noemen zuigen op een speen niet voor niets: niet voedend zuigen (NVZ). Als je heel nauwkeurig gaat observeren, zie je dat een baby die zuigt op een speen, eigen duim of zelfs op zijn moeders wijsvinger gekenmerkt wordt door 4-6 korte zuigbewegingen. En dat na deze reeks lang niet altijd een slikbeweging volgt. Wel als er bijvoorbeeld speeksel moet worden doorgeslikt.

Bij voedend zuigen ziet het er op “microniveau” dan ook heel anders uit. Om te beginnen bij de duur; een zuigmoment aan de borst duurt twee keer zo lang als een zuigmoment op de speen of vinger. We hebben het dan gemiddeld over een seconde. En zo een zuigmoment wordt altijd gevolgd door een slikbeweging. Deze voedende zuigbewegingen zijn ook heel ritmisch: zuigen, ademhalen, slikken, zuigen,ademhalen en slikken enzovoort.
Als dat niet zo is, verslikt het kind zich vaak en is meekijken door een professional zeer gewenst.

Voeden gaat goed, bekend deze moeder. Nou, geef hem dan maar lekker een speen, vertrouw ik haar toe. Bij voorkeur na het voeden, dan is hij lekker wakker, heeft zijn buikje vol en dat is het beste moment om kennis te maken met iets nieuws. En als ik dan ook nog ongevraagd advies mag geven, leen of koop een draagdoek, dan heb je helemaal je handen vrij 😉