loader image

“In ieder geval is onze opzet volledig geslaagd; in een maand slaapt ze bijna alle slaapjes in haar bedje, en op het kdv slaapt ze prima. Dragen in de bondolino is weer leuk ipv. een dagelijkse noodzaak.
Bij deze wil ik je dan ook hartelijk danken voor je hulp en vooral voor het zelfvertrouwen dat je ons gegeven hebt”

Zo eindigt het laatste mailtje, dat als eerste klaar stond in mijn inbox. Als het zou kunnen, voelde ik de dopamine toenemen in mijn hersenen. (dopamine is een neurotransmitter die een rol speelt in het ervaren van beloningen)
Hier word ik toch zo gelukkig van! Heel stiekem wil ik best wel toegeven dat het een beetje bluffen was, toen ze zes weken geleden voor het eerst contact met mij opnamen

Hun hulpvraag had betrekking op hun dochter, ze wilde graag haar leren inslapen in haar bedje en niet meer in de Bondolino. Bondolino is een draagzak, waar dit meisje -aan haar moeders lichaam- uren in kon slapen. Maar kleine meisjes worden groot en zwaar en sommige moeders moeten weer aan het werk.

Met ouders heb ik een plan gemaakt. Niet meer in laten slapen in de huiskamer of tijdens het wandelen buiten, maar alvast leren inslapen in haar eigen slaapkamertje. Vervolgens met een slaapje per dag (moeder koos het eerste ochtendslaapje) leren in haar bedje in te slapen. Moeder bleef in de kamer tot haar dochter sliep. Na een aantal goeie dagen inslapen van dat eerste slaapje, gelijk doorpakken met het tweede en tot slot met het derde dagslaapje.

Als ik haar toestemming vraag om de zinnen te gebruiken voor een facebook berichtje, mailt ze mij -naast haar akkoord- dat de kinderdagverblijf medewerkers vandaag hadden gezegd dat ze zo makkelijk is en zo goed slaapt. Een complimentje van een kinderdagverblijf medewerker op de koop toe, dat geeft deze moeder vast ook een extra portie dopamine in de hersenen